داریوش کمانی

ددیدی اونی که میگفت مال منه دم آخرنیومد سربزنه

دیدی خط زد اسممو از دفترش رفتو اسفندم نزدم دور سرش

دیدی اون نخواست برم به بدرقش دیدی من باختم توی مسابقش

دیدی مهربونیا رو زد کنار رفتو چشمامو گذاشت تو انتظار

دیدی بی خبر گذاشتو رفت سفر گفت بذار بمونه چشم اون به در

دیدی افتاد اسم من سر زبون همشون گفتن به من نامهربون

دیدی که دعاها مستجاب نشد آخرش دلش واسم کباب نشد

دیدی لا اقل نزد به پنجره که به من خبر بده داره میره

دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا ولی من سپردمش دست خدا

دیدی بی خدافظی روونه شد دل من وقتی شنید دیوونه شد

دیدی قولاشو گذاشت تو چمدون که دیگه نمونه از اونا نشون

دیدی با دل اینو در میون نذاشت رفتو از خاطره ها نشون نذاشت

دیدی آخرش منو نظر زدن تو سر این دل دربه در زدن

 دیدی آخرش منو تنها گذاشت تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت

یعنی رفته اونجا آشیان کنه یا می خواسته منو امتحان کنه

دیدی حتی اون نگفت میره کجا چه بده رسمای روزگارما

دیدی خواستمش ولی منو نخواست اینم از بازیای دنیای ماست

حالا چند روزیه که بدون اون چشم من خیره شده به آسمون

امون از عاشقیای چند روزه که فقط یکی تو شعرش میسوزه

عشق چيزي جز ظهور مهر نيست ....

عشق يعني مهر بي چون و چرا ؛ عشق يعني كوشش بي

ادعا ....

عشق يعني مهر بي اما اگر ؛ عشق يعني رفتن با پاي سر ....

.
عشق يعني دل تپيدن بهر دوست ؛ عشق يعني جان من قربان

 اوست ....

عشق يعني عاشق بي زحمتي ؛ عشق يعني بوسه بي

 شهوتي .....

عشق ، يار مهربان زندگي ؛ بادبان و نردبان زندگي .....

 شده .....

يك شقايق در ميان دشت خار ؛ باور امكان با يك گل بهار ....

.
در خزاني برگريز و زرد و سخت ؛ عشق تاب آخرين برگ

درخت .....

.
عشق يعني گل به جاي خار باش ؛ پل به جاي اينهمه ديوار

 باش .....

عشق يعني يك نگاه آشنا ؛ ديدن افتادگان زير پا ....

.
عشق يعني تنگ بي ماهي شده ؛ عشق يعني ماهي راهي

 شده .....

عشق يعني آهويي آرام و رام ؛ عشق صيادي بدون تير و

دام .....

کاشکی دوستت نداشتم

آن وقت می تونستم مغرورانه از کنارت رد بشوم بدون

این که نیم نگاهی به تو داشته باشم

کاشکی دوستم داشتی

آن وقت زمانی که با تو حرف می زدم به چشمانم نگاه

می کردی نه به لبانم...

کی می گه:اگه بری عشقت راهم می بری؟

تو رفتی و هر روز دیوانه تر شدم

برای شنیدن زنگ صدات

سنگینی نفسهات

و.......

سكوتم را به باران هديه كردم                

                    تمام زندگي را گريه كردم

                               نبودي در فراق شانه هايت        

                                           به هر خاكي رسيدم تكيه كردم

...

 این هم شعر با حال

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم ، همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ، شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد ، باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد ، يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ، ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت ، من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ، بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب ، شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ، همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن ، لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است ، تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است ، تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم ، سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد ، چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم ، بازگفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم ، حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم ، اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ، اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد ، يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم ، نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم ، نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ، بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

 

فریدون مشیری